…
Ay ve Deniz Dünya’da insanlar yokken dost olmuşlar.Gece Ay Deniz’e vurur,yakamozlar oluştururmuş.
…
Deniz içten içe aşıkmış Ay’a fakat dostlukları bozulur korkusuyla susar söyleyemezmiş günler,aylar ve tabiki asırlar geçmiş böyle.Birgün Ay gelmez görünmez olmuş.Adeta küsüvermiş Deniz’e bulutların arasında terketmiş Dünya’yı gitmiş…
…
★★★
…
Her yerde olağanca gücüyle tüm ihtişamıyla Ay’ı aramış Deniz..
Dalgalar,bağrışlar,çağrışlarla yıldızlara bile sormuş.Bulutlara kadar ulaşmış dalgaları üzüntü ve öfkesinden.Ay’ın onu görmesi için çabalamış ama olmamış.
…
Onlar artık iki dost değil bekleyen ve beklenen olmuş…
Yorgun düşmeye başlamış zamanı olmayan tek şeyde zamanın içinde,öfkesinden insanları kıt’aları yutan Deniz dindirmiş fırtınaları kendi kendine sokulmuş ve ağlamaya başlamış…
…
Yetmemiş ona kendi gözyaşları insanlara da bulaştırmış bir gün Ay çıkar gelirde hatırlar diye..
…
★★★
…
Ne dersiniz belki de gözyaşlarımız bu yüzden tuzludur…
…
FORUMDAN OKUMAK İÇİN TIKLAYIN.

…
İçimde yokluğunda söylediğim şarkının
Sessiz sedasız adımları var…
Senin de dinlediğin
Lakin senin için dinlediğinden habersiz olduğun
Bilindik bir şarkı işte…
…
Kim bilir kaç kere o şarkıyı başa sarıp dinledin ?
Benim duygularımı başa sarıp yüreğimle hesaplaşmam gibi
Kim bilir kaç defa sebepsiz
Benim olmadığım diyarlara dalıp gittin ?
Ve kim bilir kaç kere teğet geçtin duygularımı ?
…
Sen duygularımdan
Ben yüreğinin sahibinden habersiz
Kaç geceyi sabaha kavuşturamadım haberin var mı ?
Sen yatağında rüyalara dalarken
Ben kaç kere saatlere savaş açtım ?
…
Olmazlara sığdırdığım yüreğim şimdi derbeder..
Yaklaşmaktan korktuğum cennetin gözlerimi ağlatan bir şehir…
Gönlüme akıtttığım sonra yasakladığım sevgin
Beni bugünüme zincirleyen aşılması zor deli bozgun bir nehir…
…
Ben “ sen “ olmamışken
Sen “ ben “ değilken
Özlemin bu denli yakıyorsa içimi
“Biz “ olduğumuzda sevdanla kardeş olacak özlemin hesabını gel sen tut..!
Dermanım bildiğim aşkını
Bitmelere mahkum etmenin sancısını
Doğmadan gömdüğüm sevdanın verdiği acıyı ben hesaplarım…
Aşkınla yokluğunu çarpar kanarım..
Varlığınla sensizliğimi toplar yanarım…
Kanaya kanaya
Yana yana seni bana yasaklarım…
Senden kaçarken aşkına koştuğumu
Aşkından kaçarken sana coştuğumu anlamam bile
…
Sevmenin sırası olmaz bilirsin
Ama seni sevmenin sırası değil işte
Bu yüzden yasaksın yüreğime
Bu yüzden gecesin gündüzüme
…
Ruhuna,dokunuşuna,bakışına muhtaçken
Yasakladığımsın işte
Sen yasak
Sevmek yasak
Seni sevmek yasak yüreğime
Sorma sakın bana “ neden..? ” diye..
Sevmenin sırası olmaz bilirim
Ama seni sevmenin sırası değil
Değil işte..!
…
FORUMDAN OKUMAK İÇİN TIKLAYIN.

…
Bavulları hep toplu durmalı insanın…
Bir gün telefonların hiç çalmayabileceği hesaplanmalı…
Tül perde arkasından misafir yolu gözlemekten vazgeçmeli…
İhanetlere, terkedilmelere, bir başına bırakılmalara hazırlıklı olmalı…
Yalnızlığa alışmalı…
…
* * *
…
Çünkü “omuz omuza” günlerin vakti geçti. Dayanışma… günümüz borsasının değer kaybeden hisse senetlerinden biri artık…
Bireyin keşif çağı, geride kırık dökük yalnızlıklar bıraktı.
Terörün bile bireyselleştiği çağdayız. Zaman, birlikten kuvvet doğurma zamanı değil; zaman, tek başına dimdik ayakta kalabilmeyi becerme zamanıdır.
…
* * *
…
İşte o yüzden alışmalı yalnızlığa…
Sokaklar dolusu ıssızlıkla başbaşa yaşamayı göze almalı insan… Güvendiği dağlardaki karlara bakıp ders çıkarmalı… Hüzünlü bir şarkıyla paylaşılan gecelerde başını dayayacak bir omuz arama huylarından vazgeçmeli… Sofrada tek tabağa, tabakta az yemeğe alışmalı…
Romanlardan yalnızlığı yücelten paragraflar asmalı evin en görünür duvarlarına…
“Yalnızlık paylaşılmaz/ Paylaşılsa yalnızlık olmaz” dizeleriyle başlamalı güne…
Telesekretere “şu anda size cevap verebilecek kimse yok” denmeli, “… belki de hiçbir zaman olmayacak…”
Cevapsızlığa, sessizliğe ısınmalı…
…
* * *
…
Oysa sessizlik haksızlığa alkıştır.
Haklılığın onuru yaşatır insanı… Susmanın utancı öldürür.
O yüzden en sessiz gecelerde ”doğruydu, yaptım”la teselli bulmalı insan…
Feryada komşuların yetişmemesine, soğuk duvar diplerinde sessizce ağlaşmaya alışmalı… Kendiyle hesaplaşmaya çalışmalı…
Gece yastıkla ağlaşmaya, sabah aynayla gülüşmeye, kendiyle hüzünlenip, kendiyle keyiflenmeye hazır olmalı…
Hep başını alıp gidebilecek kadar cesur, ama hep kalıp savaşacakmış kadar gözüpek olabilmeli…
Sessizliği, sese dönüştürebilmeli…
…
* * *
…
Ve sırt çantasını her daim hazır tutmalı insan…
Yollarla barışmalı…
Yalnızlığa alışmalı…
…
FORUMDAN OKUMAK İÇİN TIKLAYIN.